گاهی یک ایده، از دل یک تجربهی ساده اما تأثیرگذار متولد میشود.
تابستان ۱۴۰۵، در مسابقات جهانی Robocup 2026 در شهر اینچئون کره جنوبی، فرصتی داشتیم تا در کنار تیمهایی از سراسر جهان حضور داشته باشیم. اما چیزی که بیش از خود مسابقه برای ما ارزشمند بود، فرهنگ انتقال دانش میان تیمها بود.
تیمهایی از ژاپن، آلمان و کرواسی بدون هیچ تردیدی رباتهای خود را در اختیار ما قرار دادند، جزئیات طراحی مکانیکی، الکترونیکی و نرمافزاری را توضیح دادند، به سؤالهای ما پاسخ دادند و تجربههایی را که طی سالها به دست آورده بودند، با ما به اشتراک گذاشتند. در آن لحظه متوجه شدیم که رشد واقعی، تنها در رقابت خلاصه نمیشود؛ بلکه در یادگیری از یکدیگر معنا پیدا میکند.
بعد از بازگشت، یک سؤال ذهن ما را درگیر کرد:
چرا برای یاد گرفتن باید یک سال صبر کنیم؟
چرا باید ابتدا از مسابقات ایران اپن سهمیه بگیریم، سپس در مسابقات جهانی شرکت کنیم تا تازه فرصت پیدا کنیم از تجربهی دیگران یاد بگیریم؟ چرا نباید فضایی وجود داشته باشد که مهندسان، دانشجویان و علاقهمندان رباتیک در داخل ایران بتوانند بهصورت منظم کنار هم جمع شوند، تجربههایشان را به اشتراک بگذارند و از یکدیگر یاد بگیرند؟
همین سؤال، نقطهی آغاز پیشتاک بود.
پیشتاک فقط یک رویداد یا یک سخنرانی نیست؛ یک جامعه است. جامعهای که باور دارد دانش، زمانی ارزشمندتر میشود که به اشتراک گذاشته شود. جایی که هر ماه، افراد دور هم جمع میشوند تا درباره پروژهها، شکستها، موفقیتها، ایدهها و تجربههای واقعی خود صحبت کنند؛ بدون مرز، بدون انحصار و با هدف رشد جمعی.
ما نمیخواهیم یادگیری فقط به مسابقات بینالمللی محدود شود. میخواهیم هر ماه، فرصتی برای یاد گرفتن، پرسیدن، آموزش دادن و شبکهسازی داشته باشیم؛ تا همه بتوانند سریعتر رشد کنند و سطح جامعهی رباتیک ایران، با کمک خود اعضای آن، هر روز بالاتر برود.
این همان دلیلی است که پیشتاک متولد شد.
یادگیری، فقط یک بار در سال نیست؛ میتواند هر ماه اتفاق بیفتد.
